รีวิว 10 Cloverfield Lane เจเจ นายหลอกกินตังค์เราเหรอ ? C 6.4/10

รีวิว 10 Cloverfield Lane เจเจ นายหลอกกินตังค์เราเหรอ ? C 6.4/10
ชอบ :
- การแสดงที่น่าสนใจของ จอห์น กู้ดแมน
- หนังเต็มไปด้วยลายเซนต์ของ เจเจ อับบรามสมัยทำทีวีซีรี่ส์ Lost คือชวนสงสัย
- หนังเต็มไปด้วยการผสมปนเปเรื่องหลายแบบหลายแนวเข้าไว้ด้วยกัน เป็นแนวทางที่น่าสนใจ

ไม่ชอบ :
- ครึ่งแรกของหนังน่าเบื่อ (ถ้าเป็นทีวีซีรี่ส์น่าจะสนุก)
- บทอ่อน ทุกอย่างดูทึกทัก ง่ายไปหมด
- การรวมกันของหลายแนวหนังไม่เกิดประโยชน์อะไรนอกจากเป็นมุกทางการตลาดเรียกร้องให้เราสนใจเท่านั้นเอง ไม่ได้พาเราไปสู่ความลึกของมนุษย์หรือสิ่งอื่นใดเหมือนที่ใบปิดหนังพยายามจะเสนอ "สัตว์ร้ายมาในหลายรูปลักษณ์"

สิ่งที่ควรรู้ก่อนจะไปดู :
- นี่ไม่ใช่ Cloverfield 2 แน่นอน จริงๆ น่าจะเรียกได้ว่า เอาคำว่า Cloverfield ออกไปเลยก็ยังได้ ถ้าอยากไปดูเพราะ Cloverfield ท่านจะต้องผิดหวัง
- ถ้าบังเอิญได้ดูเทรลเลอร์และไม่รู้จัก Cloverfield มาก่อน และอยากดู ไปดูก็ไม่เสียหายอะไร
- อย่าไปเชื่อ Poster เวอร์ชั่นที่ใช้ในไทย หนังไม่ได้โทนสัตว์ประหลาดบุกโลกแบบนั้นถ้าอยากไปดูเพราะว่ามันเป็นหนังแบบ ID4, War of the worlds คุณจะต้องเสียใจ

หนังที่คล้ายๆ กันที่คุณน่าจะชอบ :
Signs (แต่ Signs ดีกว่ามาก หนังมี Theme ที่ชัดกว่าเยอะ)

ความเห็น :

หลังจากที่ดูหนังจบสิ่งที่รู้สึกทันทีก็คือ เรื่องนี้มันน่าจะเป็น ทีวีซีรีส์ มากกว่าหนังฉายโรงรึเปล่า รู้สึกไปถึงขนาดที่ว่า มันน่าจะเคยเป็นโปรเจคท์ที่จะทำเป็นซีรีส์แล้วมีคนเห็นถึงโอกาสทางการตลาดเลยทำมันให้กลายมาเป็นหนังใหญ่แทน เพราะดูจากหนังแล้ว สามารถแบ่งหนังออกเป็นส่วนๆ ได้สบายๆ อย่างน้อยก็สี่ส่วน และ ถ้าเป็นทีวีซีรีส์บางที 10 Cloverfield Lane อาจจะสนุกกว่านี้เพราะว่าจะสามารถพาเราไปถึงความลึกในเรื่องต่างๆ ที่หนังเอามาผสมปนเปกัน แต่ด้วยธรรมชาติของความเป็นหนังที่เล่าเรื่องได้ในเวลาที่จำกัด 10 Cloverfield Lane จึงมีความรู้สึกเหมือนการเป็นภาพตัดปะของหนังหลายๆ แนว และเหตุการณ์ในปัจจุบัน ซึ่งน่าสนใจดี แต่ภาพตัดปะเหล่านั้น พอเอามารวมกันแล้วยังไง ? ถ้าหนังออกมาหลังจาก Cloverfield สักหนึ่งปีอาจตื่นเต้น แต่สำหรับตอนนี้หนังค่อนข้างล้าสมัยเหมือนกัน

ต่อไปนี้มีสปอยล์นะครับ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

10 Cloverfield Lane เป็นการประกอบขึ้นของหนังและเหตุการณ์หลายแบบตั้งแต่ทีวีซีรีส์คลาสสิกอย่าง Twilight Zone ที่จำกัดการเล่าอยู่ในเรื่องเล็กๆ ไม่กี่ฉากแต่มีกลิ่นอายของเรื่องสั้นแบบนิยายวิทยาศาสตร์, หนังลักพาตัวอย่าง Misery ที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงระแวงสงสัย เราไว้ใจใครไม่ได้, ความคิดหลุมหลบภัยเรื่องวันสิ้นโลกที่เราจะเห็นในสารคดีอเมริกันในช่วงไม่กี่ปีนี้,  เหตุการณ์จริงของคดีลักพาตัวคนไปซ่อนไว้ในบังเกอร์ใต้ดินเป็นเวลานานหลายสิบปี, และแน่นอนทั้งหมดถูกสานกันขึ้นในจักรวาลของ Cloverfield เขียนมาถึงตรงนี้ก็คงจะคิดว่า โอ้วมันน่าสนใจมากไปดูดีกว่า ผมขอเตือนว่า ปัญหาของ 10 Cloverfield Lane ก็เหมือนปัญหาของทีวีซีรีส์แบบ เจเจ อับบราม คือ มันมักจะเต็มไปด้วยมุกต่างๆ ที่ทำให้เราอยากรู้อยากเห็น เร้าความสนใจ แต่มันมักจะจบลงด้วยบทเฉลยที่ไม่ค่อยถึงใจ ไม่เข้าท่า และบ่อยครั้งที่รู้สึกว่า เจเจ คิดไม่ออกว่าจะจบยังไงดีเพราะเน้นแต่สร้างความอยากรู้อยากเห็นโดยนำมุกต่างๆ มารวมกัน แต่มุกเหล่านั้นไม่ได้นำมารวมกันแบบคิดไว้ก่อน ว่ามันมารวมกันเพราะอะไรหรือต้องการจะพาเรื่องไปทางไหน เลยเกิดอาการ "เท" เสียดื้อๆ

ส่วนที่หนังทำได้ดีคือส่วนที่เป็นหนังเขย่าขวัญที่มีบทสนทนาบางอันที่น่าจดจำและการแสดงที่โดดเด่นของจอห์น กู้ดแมน ที่บันเทิงมากในการรับชม ส่วนที่หนังทำได้น่าเบื่อมากคือการปูช่วงแรก จังหวะที่ช้าแต่ไม่ได้พาเราไปสังเกตอะไร แค่เล่าเรื่องไปแบบช้าๆ (ถ้าเป็นทีวีซีรีส์น่าจะโอเคอยู่ เพราะจังหวะแบบนี้ทีวีซีรีส์มีเยอะเดี๋ยวนี้ แต่กับหนังโรงรู้สึกใช้เวลาที่มีจำกัดไปอย่างไม่คุ้มค่า) และอีกส่วนที่ทำได้แย่คือส่วนหลังที่ทุกคนรอคอยสำหรับผมมันน่าเบื่อ และไม่เห็นมันจะได้อะไรขึ้นมา ! ทำให้เกิดความสงสัยว่า จริงๆ แล้วหนังเรื่องนี้ไม่ต้องมีคำว่า Cloverfield เลยก็ได้ คำว่า Cloverfield ใส่มาเพราะเป็นเหตุผลทางการตลาดหรือเปล่า ที่หลอกกินตังค์เด็ก !

หรือถ้าคิดว่าจะเป็น Side Story ในจักรวาลของ Cloverfield จริงๆ เรื่อง 10 Cloverfield Lane เหมาะจะเป็นแค่หนึ่งในอีกหลายเรื่องในจักรวาลของ Cloverfield ที่ขยายตัวละครไปเรื่อยๆ ให้ข้อมูลคนดูเกี่ยวกับเหตุการณ์ Cloverfield มากขึ้นเรื่อยๆ และแน่นอนถ้าเป็นแบบนี้ก็ควรจะเป็นซีรีส์มากกว่า หรือไม่งั้นก็ตัดคำว่า Cloverfield ไปเถอะ !

สรุป ดูที่บ้านก็ได้นะผมว่า

Page https://www.facebook.com/maewginoreview/

รีวิว The Killing Fields (1984) แด่ประวัติศาสตร์ที่มืดหม่น A- 8.2/10

หลังจากได้อ่านข้อเขียนบทแรกของหนังสือ "คนหลังฉากในประวัติศาสตร์รางเลือน" โดย อนุสรณ์ ติปยานนท์ ที่บรรยายชะตากรรมอันยากลำบากของผู้คนในเหตุการณ์ช่วงเขมรแดง ประกอบกับเคยสัมผัสกับความรู้สึกหม่นหมองเศร้าสร้อยตอนไปเยี่ยมชม คุก S-21 ผมก็ตัดสินใจว่าต้องหาหนังเรื่องนี้ดูเสียที

(หนังหาดูได้ยากมาก ไม่มีใน iTunes ไทย, iFlix, Netflix ผมไปซื้อ Online ใน VUDU เสียเงินไปแล้วปรากฎว่าดูไม่ได้เพราะว่าติดปัญหาเรื่อง Zone ไปดูเว็บของแมงป่องและบูมเมอร์แรงก็ไม่มีแล้ว ในที่สุดไปได้ที่ XBOX Store ในเครื่อง XBOX One เสียเงินสองรอบ !)

ก่อนหน้านั้น เขมรปกครองโดยเจ้า นโรดม สีหนุ กษัตริย์องค์สุดท้ายของเขมร ซึ่งพยายามเป็นกลางในสงครามเย็นระหว่างโลกเสรีและโลกคอมมิวนิสต์ ไม่ได้เข้าฝ่ายใด ฝ่ายหนึ่งชัดเจน สร้างความสัมพันธ์ทั้งกับอเมริกา และจีน แต่อเมริกาต้องการใช้กัมพูชาในการเป็นพื้นที่ในการลำเลียงอาวุธเพื่อสู้กับเวียดนาม เนื่องจากกลัวเวียดนามจะกลายเป็นคอมมิวนิสต์และเสียภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปตามทฤษฎีโดมิโน่ อเมริกาในการนำของประธานาธิบดี Richard Nixon จึงสนับสนุนฝ่ายตรงข้ามเจ้านโรดม ให้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจ และสร้างรัฐบาลประชาธิปไตยที่เปิดทางให้อเมริกาใช้กัมพูชาเป็นพื้นที่ในการลำเลียงอาวุธเพื่อต่อสู้กับเวียดนาม

เจ้าสีหนุจึงทำการร่วมมือกับเขมรแดงซึ่งเป็นกลุ่มฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ เพื่อยึดอำนาจคืน ในช่วงแรก เขมรแดงไม่มีทางรบกับรัฐบาลประชาธิปไตยที่สนับสนุนโดยอเมริกาได้ เนื่องมาจาก อเมริกาส่งทั้งอาวุธ ผู้เชี่ยวชาญการรบ ตลอดจน ทรัพยากรมาอย่างไม่ขาดสาย

จนกระทั่ง Nixon โดนจำกัดอำนาจจากสภาอเมริกัน ไม่สามารถสนับสนุนการรบของรัฐบาลประชาธิปไตยเขมรได้อีกต่อไป สหรัฐจึงค่อยๆ ถอนบทบาทตนเองออกจากกัมพูชา ฝั่งเขมรแดงจึงได้เปรียบ เข้าตีจากชนบทเข้ามาที่เมืองหลวงเรื่อยๆ และเมื่อพิจารณาแล้วว่า รัฐบาลประชาธิปไตยเขมร (ที่ตนเองสร้างขึ้น) แพ้สงครามแน่นอน (และอาจรวมไปถึงการมองเรื่องการถอนกำลังทหารออกจากเวียดนามว่าเกิดขึ้นแน่ๆ ) สหรัฐก็ตัดสินใจอพยพชาวอเมริกันทั้งหมดกลับบ้าน ปล่อยให้กรุงพนมเปญแตก ทิ้งให้ชาวเขมร เผชิญกับการปกครองของเขมรแดง และนำมาสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธ์ที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตอยู่ระหว่าง 500,000 - 2,000,000 คน

The Killing Fields จับเหตุการณ์ช่วงกรุงพนมเปญแตกและการขึ้นปกครองโดยเขมรแดง ที่ให้ประชาชนทั้งหมด อพยพจากเมืองหลวง สู่หมู่บ้านชนบท ด้วยข้ออ้างที่ว่า อเมริกาจะทำการทิ้งระเบิดกรุงพนมเปญ แต่แท้จริงแล้วเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้าง Commune ตามอุดมการณ์ของ คอมมิวนิสท์ ที่ไม่มีชนชั้น ทุกคนเท่ากัน ช่วยกันทำงาน แต่ด้วยความต้องการจะเซทศูนย์ เริ่มปีที่หนึ่งใหม่ แบบขวาจัด เขมรแดงจึงทำการฆ่าคนที่มีความรู้ของโลกเก่า พร้อมกับสร้างเขมรแดงรุ่นใหม่ที่ไม่มีความทรงจำของโลกเดิมเลย (เด็กตัวเล็กๆ อายุไม่กี่ขวบ ที่ถือจารีตแบบขวาสุดขีด ความรุนแรงและโหดเหี้ยมเป็นวิถีที่อยู่ในชีวิตประจำวัน) ซึ่งเป็นที่ว่าของคำว่า "ทุ่งสังหาร"

ในเชิงการเล่าเรื่อง เรารับรู้เหตุการณ์ต่างๆ ผ่านตัวละครที่เป็นบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริง โดยเน้นไปที่ตัวละครหลักสองตัว เป็นชาวอเมริกันหนึ่งและชาวเขมรหนึ่ง ซึ่งมีความสมจริงมากๆ สำหรับผมมันน่าสนใจมาก เพราะเมื่อพิจารณาจากบทสนทนา การแสดงของนักแสดง งานภาพ ดนตรีประกอบ ทุกอย่างมันดู สมัครเล่น มันดูเชยไปหมด แต่พอมันมารวมกันแล้วมันกลับเหมือนเรากำลังดูสารคดีเรื่องหนึ่ง (อาจมีระดับความเสแสร้งนิดๆ แต่ไม่ถึงระดับที่รู้สึกว่ารำคาญจนทนดูต่อไปไม่ได้)

ผมคิดว่า อาจจะเพราะว่า หนังสมัยนั้น (1984 ออกฉาย ผมอายุ 3 ขวบ) ถ่ายของจริง ไม่มีการทำ CG เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราเห็นคือของจริง ไม่ว่าตัวประกอบจะวิ่งประดักประเดิกแค่ไหน แต่ด้วยจำนวนมากมาย อาจถึงระดับพันคนในหลายฉาก มันมีพลังชีวิตที่ CG อาจจะให้ไม่ได้ ประกอบกับการถ่ายทำของจริง มันมีข้อจำกัดบางอย่างทำให้ผู้กำกับไม่สามารถควบคุมภาพได้ดังใจ แต่ต้องถ่ายตามข้อจำกัดนั้นๆ มันทำให้มีความสดบางอย่างเหมือนเราดู Footage จากสถานการณ์จริง ทั้งสองอันมันเลยสร้างความรู้สึกจริง เหมือนสารคดีให้เราได้ประมาณหนึ่ง

หนังเสมือนเป็นภาพสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่าง รัฐบาลอเมริกันที่เข้าไปฉกฉวยผลประโยชน์ กับรัฐบาลกัมพูชาประชาธิปไตยที่ยอมให้หลอก (?) และถูกทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี เมื่อเกมไม่ได้เป็นไปตามที่วางแผน
ในขณะเดียวกันก็เป็นเสมือนตัวแทนของคนหนุ่มสาวที่ไม่เห็นด้วยกับการดำเนินนโยบายต่างประเทศในช่วงสงครามเย็นของอเมริกา ที่รู้สึกผิดบาปและต้องการล้างบาปตนเอง ร้องขอความเห็นใจ ว่าฉันก็ทำดีที่สุดแแล้ว

ถ้าชอบดูสารคดี น่าจะชอบดูเรื่องนี้ได้ไม่ยาก แต่ผมเสนอว่าน่าจะหาอ่าน ประวัติศาสตร์สงครามเย็น ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมไปถึงประวัติศาสตร์เขมรแดงก่อนดูเพราะว่าหนังไม่ได้บอกอะไรเรามากนักถึงมูลเหตุการเกิดของสิ่งต่างๆ แต่เหมือนจะพาเราไปดูเหตุการณ์ต่างๆ ในฐานะคนๆ หนึ่งมากกว่า การได้ดูเรื่องนี้อาจจะเสริมความรู้เรื่องประวัติศาสตร์ของประเทศของเราในช่วงตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นตนมา ซึ่งในความทรงจำของผมมันช่างกระพ่องกระแพ่งเหลือเกิน

ป.ล. ผมไม่ได้แม่นยำในการเมือง รัฐศาสตร์ และ ประวัติศาสตร์มากนัก แชร์ความเห็นหรือแย้งได้เต็มที่เลยนะก้าบ

Page https://www.facebook.com/maewginoreview/

A Time To Kill (1996) ข่มขืนเท่ากับประหารใช่มั้ย ? D 5.2/10

เมื่อประมาณสัปดาห์ที่แล้ว มีการแชร์เข้มข้นมาใน Facebook เรื่องการออกมารณรงค์ของดาราท่านหนึ่งที่ให้การโทษของการข่มขืนเท่ากับการประหารชีวิต และมีการออกมาตอบโต้ว่า การทำให้คดีข่มขืนคือการประหารชีวิตสถานเดียวอาจจะทำให้เกิดคดีฆาตกรรมมากกว่าเดิม คือข่มขืนแล้วต้องฆ่าไม่ให้เหยือหนีออกไปแจ้งตำรวจได้

ในทางทฤษฎีผมก็เห็นด้วยกับหลายๆ ท่านว่า การทำให้เป็นการประหารชีวิตทุกกรณี อาจดูเป็นโทษที่รุนแรงเกินจริง แต่ในทางปฎิบัติแล้ว หากผมมีลูกสาว แล้วลูกสาวโดนข่มขืน ทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง ผมยังจะยืนกรานเห็นด้วยอยู่อีกมั้ย ว่าโทษของการข่มขืนเท่ากับการประหารชีวิตนั้นเบาเกินไป เผลอๆ ผมอาจเอาปืนไปยิงไอ้คนที่ทำร้ายลูกสาวผมเองเลยด้วยซ้ำแบบที่ไม่ต้องรอให้ศาลตัดสิน

สถานการณ์แบบนี้เป็นจุดเริ่มต้นในหนังเรื่อง A Time To Kill ของ Joel Schumacher ที่ทำมาจากนิยายของ John Grisham ชื่อไทยว่า ยุติธรรมอำมหิต

เมื่อเด็กผู้หญิงผิวสีคนหนึ่งถูกชายผิวขาวสองคน ข่มขืนแล้วฆ่า แต่โชคยังดีที่เธอไม่ตาย (แต่ก็ปางตาย) มีคนไปพบเข้า จึงสาวไปถึงตัวของคนข่มขืนสองคนนั่นได้ คำถามคือถ้าคุณเป็นพ่อของเด็กสาวผิวสีคนนั้น ที่ไม่รู้สึกว่า ลูกสาวของคุณจะได้รับความยุติธรรมในชั้นศาล และโทษของการข่มขืนลูกของคุณนั้นเบาเกินไป คุณจะนำความยุติธรรมมาลั่นไกด้วยตัวคุณเองมั้ย ?

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหนังเรื่อง A Time To Kill ที่ทำได้ดีมาก ทำให้ผมอินไปกับหัวจิตหัวใจของคนเป็นพ่อ คิดเลยว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับลูกสาวเรา เราก็คงไม่ต่างกัน หนังดึงความสนใจผมไว้ได้อยู่หมัด
และ ค่อยๆ ออกนอกลู่นอกทางไปเรื่อยๆ จนในที่สุดผมสามารถลุกไปเข้าห้องน้ำโดยไม่ใยดีกับมันได้ ... น่าเสียใจ

คำถามที่หนังตั้งคำถามไว้ในตอนแรกน่าสนใจมาก และสร้างความหวังให้กับผมมากว่าผมน่าจะได้คำตอบเชิงลึกเชิงปรัชญา เรื่องการขัดกันระหว่างสามัญสำนึกกับกฏหมาย หรือเอาในระดับง่ายๆ พ่อผิดมั้ยที่ไปยิงคนที่ข่มขืนลูกสาวตัวเอง ถ้าผิด ทำไมผิด ถ้าไม่ผิด ทำไมไม่ผิด หรือความผิดบาปในใจของผู้เป็นพ่อที่เมื่อยิงไปแล้วจะรู้สึกยังไง จะเกิดอะไรขึ้น มีแง่มุมมากมาย ที่หนังพาเราไปได้จาก บทประมาณนี้ซึ่่งน่าสนใจ แต่หนังกลับไม่ลงทางลึกแต่ออกทางกว้าง ทำให้กลายเป็นเรื่องประเด็นการเมืองระหว่างสีผิว ซึ่งก็ไม่ได้พาเราไปสู่ความเข้าใจอันใดนอกจากดราม่าราคาถูก อีกทั้งยังมีซับพล็อตอย่างความสัมพันธ์เชิงชูสาวของตัวเอก และอื่นๆ อีกมากมายที่ดูไปเบื่อไป

ทั้งๆ ที่ผมคิดว่า Theme ของบทประมาณนี้มันน่าจะได้ดราม่าแบบเข้มๆ จมดิ่งเข้าไปสำรวจในระดับบุคคล ระดับสังคม ระดับการปกครอง ค่อยๆ คลี่มันออกมาได้อย่างเมามันส์ (ลองคิดว่าเรื่องนี้มาทำเป็น ซีรีส์สิบตอนกำกับโดย David Fincher หรือสายพวก True Detective มันจะมันส์แค่ไหน)

การที่พ่อและทนายตัดสินใจสู้คดีด้วยข้ออ้างที่ว่าตนเองนั้นวิกลจริตชั่วคราว แต่กลับบอกลูกขุนว่า ลูกตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมจากกฏหมาย และนี่เป็นเหตุที่ทำให้เขาต้องไม่ถูกตัดสินว่าผิด ก็ทำให้เห็นได้ถึงความบิดเบี้ยวของหนังที่ไม่ได้ต้องการจะพาเราไปที่ไหน นอกจากการเป็น Courtroom (Melo) Drama

ดูจนจบผมก็ยังไม่ได้คำตอบหรือยังไม่เห็นเครื่องมืออะไรที่จะช่วยให้ผมคิดได้เลยว่า ตกลงข่มขืนเท่ากับประหารนั้นมันชอบธรรมหรือเปล่า
ปล่อยผ่านอย่างยิ่ง ท่าดี ทีเหลวครับ

Page https://www.facebook.com/maewginoreview/

รีวิว Batman vs Superman หนังยอดมนุษย์ที่ไม่ใช่สำหรับทุกคน A- 8.2/10

ชอบ :
- โทนหนังจริงจัง ผู้ใหญ่
- การเล่าเรื่องที่ไม่รีบแต่พยายามใส่รายละเอียดต่างๆ เข้ามา
- เป็นหนังที่เปิดตัวฮีโร่แบบมืดๆ ของ DC ได้ดี

ไม่ชอบ :
- หนังแตะประเด็นใหญ่โตในหลายเรื่อง แต่ไม่มีคำตอบใดๆ คือเหมือนพูดเอาเท่ๆ ไม่เหมือนใน Watchmen ที่ฟินไปเลยในตอนจบ

สิ่งที่ควรรู้ก่อนไปดู :
- ถ้าคุณไม่เคยอ่านการ์ตูน DC มาก่อน คุณจะงงและรู้สึกว่าหนังมันน่าเบื่อ เพราะว่าหนังเต็มไปด้วยการอ้างอิงจากหนังสือการ์ตูน เกม และหนัง Man of steel โดยใส่เข้ามาเลยและไม่เล่าว่ามันคืออะไร ซึ่งบางอย่างมีความหมายกับตัวละครมากๆ ถ้าอยากดูต้องไปหาอ่านมาก่อน แนะนำ Injustice : Gods among us, The dark knight returns

- ถ้าคุณไปดูหนังเรื่องนี้เพื่อความบันเทิงแบบ Transformers หรือแม้แต่ ฮีโร่ของ Marvel คุณอาจต้องผิดหวัง เพราะหนังมันไม่ได้ทำขึ้นเพื่อคนดูวงกว้างมาก (จริงๆ น่าจะเฉพาะแฟนการ์ตูนด้วยซ้ำ) และมันถูกกำกับโดย ผู้กำกับ Man of steel ที่มีฉาก Action 40 นาที (ผมหลับแล้วหลับอีก) คือผู้กำกับนี่แฟนของ Comics ประมาณหนึ่งเลย

หนังคล้ายๆ กันที่คุณน่าจะชอบ :
Watchmen (แต่เรื่องนั้นดีกว่า ชัดกว่า แต่ฟิลลิ่งคล้ายๆ กัน)

ความเห็น :

หนังตราตึงผมมากในช่วงแรกๆ และด้วยจังหวะที่แน่นและโยนประเด็นต่างๆ เข้ามามากมาย ทำให้เอนจอยในการคิดไปด้วย สนุกอยู่ ประเด็นพวกนี้ก็ยังน่าสนใจและทำให้เรามาคิดต่ออะไรได้อีกมากมาย

เช่นประเด็นของฉากเปิดเรื่องที่อ้างอิงเหตุการณ์ 9/11 แบบสุดขีด และคำถามเหมือนที่คนอเมริกันถามหลัง 9/11 คือ หลังจากนี้เราจะอยู่กันอย่างไร กฏของโลกใหม่คืออะไร ในการอยู่รอดเราจำเป็นที่จะต้องไม่เลือกวิธีการที่จะต่อสู้กับความเลวใช่หรือไม่ แล้วถ้าเราใช้ความเลวต่อสู้ความเลวแล้วมันจะเป็นยังไง

หรือประเด็นเรื่องความเป็น "พระเจ้า" ของ Superman "คนดี" จะต้องถูกตรวจสอบมั้ย แล้วถ้าวันหนึ่งคนดีกลายเป็นคนเลว หรืออาจจะทำเพื่อประโยชน์ส่วนตัวละจะทำยังไง และจริงๆ แล้ว คนดี หรือ คนเลวก็ คนคนหนึ่ง มีผิดพลาด มีหวั่นไหว

ยังมีประเด็นอะไรแบบนี้มากมาย โยนเข้ามาตลอดเรื่องเช่น จิตวิทยาของเด็กผู้ชายกับแม่ และอื่นๆ อีกมากมาย แบบว่าใช้คำใหญ่ๆ เยอะๆ มาเต็ม

จนเมื่อเข้าสู่ส่วนหลังๆ ที่เริ่มเป็นฉากต่อสู้ ดูเหมือนหนังเริ่มจะหลุดมือผู้กำกับและเขาก็เผยธาตุแท้มาว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นผู้กำกับมิวสิควิดิโอที่ชอบเรื่องภาพมากกว่าเนื้อหา (ฮ่า) คำถามเหล่านั้นไม่ได้รับคำตอบ แถมยังมุ่งไปที่ตีกันดีกว่า

และด้วยเหตุผลนี่แหละ ที่ทำให้รู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มันไม่สามารถต่อกรกับไตรภาคของโนแลนด์ได้เลย มันไม่มีความคิดหลักที่สานหนังเรื่องนี้เข้าไว้ด้วยกัน มีแต่ความเยอะทั้งในประเด็นและภาพแต่ไม่ลึก ในขณะที่โนแลนชัดมากว่า แต่ละภาคของดาร์คไนท์เป็นเรื่องของอะไร

แต่ไม่ได้หมายความว่ามันไม่สนุกนะครับ เพราะว่าในความเป็นจริงจะพูดว่า ผู้กำกับ เอาหนังไม่อยู่เลยก็เกินไป เพราะเขาสามารถเล่าเรื่องที่มันไม่น่าจะเล่าได้ง่ายๆ ออกมาให้ต่อเนื่อง เอนจอยได้ดีทีเดียว อีกทั้งการวางฐานไปสู่ Justice league ก็สนุกเป็นเหมือนตัวต่อที่โยนเข้ามาเป็นระยะ (ซึ่งตรงนี้แหละที่อาจทำให้คนงง ถ้าไม่รู้เรื่องจักรวาล DC มาก่อน)

มีหลายคนพูดว่าถ้าหนังตัด Justice League ออกไปเลยน่าจะดีกว่านี้แล้วขอประเด็นแบทกับซุปแบบคมๆ ผมไม่เห็นด้วย ยกเว้นบทมันจะคมมากๆ และพาเราไปสู่คำตอบในระดับ The Dark Knight และคิดว่า ผู้กำกับไม่น่าทำได้ แซคไม่ใช่คนที่ทำหนังแนวลึกมาก ฉากต่อสู้ 40 นาทีใน Man of steel ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนอยู่แล้วว่า แซคแนวไหน

แต่ถ้าให้เทียบกับสายมาเวล (ซึ่งจริงๆ ไม่ควรเทียบกันมันคนละแนว) ผมว่า BVS ทำได้ดีนะครับ แสดงความต่างอย่างชัดเจน และทำให้เห็นว่า DC มองอนาคตแฟรนไชส์ไว้ยังไงหลังจากพยายามแล้วล่มมาหลายรอบ ครั้งนี้อาจเรียกได้ว่า เป็นการเปิดที่สวยงามในแง่รายได้และจุดยืน อาจไม่พอใจนักวิจารณ์แต่ได้ใจแฟนการ์ตูนไปเยอะเหมือนกัน

สรุป ไปดูโรงถ้าคุณเป็นแฟนการ์ตูน หนังมีงานภาพและดนตรีที่สะใจ พร้อมประเด็นหนักๆ ที่โยนมาให้คิดต่อ ถึงไม่ไปฝังฝั่นแต่ก็ไม่เลวรายนะ

Page https://www.facebook.com/maewginoreview/

The Jungle Book : เด็กดูได้ ผู้ใหญ่นอนหลับ C+ 6.75 ดิสนีย์ นี่มันโลกสวยจริงๆ วิกฤติอัตลักษณ์ที่ถามไปงั้นๆ (บวกอีก 2 คะแนน ถ้าคุณตามหาหนังสำหรับพาลูกๆ ไปดู) (สปอยล์)

The Jungle Book : เด็กดูได้ ผู้ใหญ่นอนหลับ C+ 6.75 ดิสนีย์ นี่มันโลกสวยจริงๆ วิกฤติอัตลักษณ์ที่ถามไปงั้นๆ (บวกอีก 2 คะแนน ถ้าคุณตามหาหนังสำหรับพาลูกๆ ไปดู) (สปอยล์)

ชอบ :
- CG สมจริง ยิ่งใหญ่อลังการ

ไม่ชอบ :
- Theme เรื่องการค้นหาตัวตนที่ซ้ำซากแบบหนังการ์ตูนดิสนีย์เก้าศูนย์ ถามแล้วไม่ตอบจะถามทำไม
- Theme เรื่องการเมือง ลำดับชั้นของสัตว์ป่า ที่แตะนิดเดียวแล้วปล่อย แตะแล้วปล่อยจะแตะทำไม !
- การแสดงที่เว่อร์มากของเด็กนักแสดงนำ
- ฉากตกใจ หลายๆ ฉาก จะตกใจทำไม !

จริงๆ ดูเรื่องนี้มาตั้งแต่ช่วงสงกรานต์ ก่อนไปดูคิดว่า ไปดูเสร็จจะมาเขียนเลย แต่พอไปดูแล้วรู้สึกค่อนข้างน่าเบื่อ และ ไม่พาเราไปไหน เลยดองไว้ แต่ตอนนี้ได้เวลาละ !

จริงๆ สาเหตุที่ไปดูเรื่องนี้เพราะเห็นเทรลเลอร์ที่ตื่นตา และคิดว่า โอ้ว นี่มันต้องเป็น เมาคลีลูกหมาป่า ฉบับตีความหมายใหม่ ที่ทันสมัย เข้มข้น จริงจังกว่าเดิมก็เป็นแน่ (ก็เป็นสิ่งที่คิดไปเอง เพราะว่าจริงๆ หนังก็มาจาก ดิสนีย์) และดีกรีผู้กำกับ ก็ไม่ได้ขี้เหร่ออะไร เพราะเค้าคือ จอห์น แฟฟโร ที่กำกับ Iron Man ที่สนุกบันเทิง ใช้ได้ แต่สิ่งที่หวังกับสิ่งที่เป็นมันเป็นคนละแบบกัน

วิธีการที่หนังเรื่องนี้ถูกทำออกมา หรือการที่ดิสนีย์วางหนังตำแหน่งหนังเรื่องนี้ไว้ ก็คือการมองว่าเรื่องนี้เป็น การ์ตูน สำหรับเด็กและวัยรุ่นตอนต้นเรื่องหนึ่ง ที่กลุ่มเป้าหมายอาจจะกินวงกว้างไปถึงครอบครัว (เพราะมาดูกับลูก) เพราะฉะนั้นสูตรที่ถูกนำมาใช้ในเรื่องนี้ ซึ่้งเป็นสูตรที่ดิสนีย์ใช้ในยุคเก้าศูนย์จนเกร่อมาก คือ การตามหาตัวตนของตนเอง ฉันเป็นใคร ฉันพิเศษมั้ย ซึ่งน่าจะเป็น Theme ที่เด็กวัยรุ่นน่าจะชอบกัน (ตอนผมดู Mulan ผมก็ชอบ เพลง Reflection ที่พูดเรื่องประมาณว่าภาพสะท้อนตัวตนที่ฉันเห็นกับสิ่งที่ฉันเป็นจริงๆ มันเป็นสิ่งเดียวกันมั้ย ทำให้เด็กวัย สิบต้นๆ ฟินมาก) หรือใน The Lion King ที่ซิมบ้าต้องออกไปตามหาตัวตนของตัวเองจนในที่สุดก็กลับมาเป็นเจ้าป่าได้อีกครั้ง หรืออาจจะพูดได้ว่า Theme หลัก ของ The Jungle Book คือ วิกฤติ อัตลักษณ์ การตามหาตัวตน และ การ Coming of Age  เติบโต

พออ่านถึงบรรทัดเมื่อกี้อาจฟินว่าโอ้วก็ดีนี น่าสนใจนะ ตีมร่วมสมัย ไปดูกันเถอะ ช้าก่อน ! อย่าลืมว่ามันเป็นหนังของดิสนีย์ เพราะฉะนั้นมันจะตอบคำถามแบบงงๆ ไม่ลึก (ซึ่งมันอาจจะเหมาะกับเด็กวัยรุ่น แต่พอคนดูเป็นลุงๆ อาจขัดใจได้) เช่นใน Mulan ถ้าเราจำกันได้ ก็จะเห็นว่า มูหลาน หลังจากถามถึงคุณค่าตัวตน กรอบประเพณี นู่นนี่ ในที่สุดก็กลับไปเป็นผู้หญิงเหมือนเดิม ที่แต่งงานกับชายชาติทหาร ลำบึ้ก บึกบึน ไม่ได้กลายเป็นสตรีนิยม หรือเป็นเลสอะไร คือทำท่าเหมือนเป็นขบถ แต่ในที่สุดก็กลับมาอยู่ในกรอบชุดเดิม เช่นเดียวกับไลออนคิง พลัดไปในโลกของคนนอก ในที่สุดก็กลับเข้ามาอยู่ในกรอบ (ซึ่งแต่งต่างจาก Batman Begins ที่พอเวิ้นเว้อแล้วไปตามหาคำตอบจากโลกภายนอก พอกลับมาก็รับเอาสิ่งต่างๆ เหล่านั้นมาฟอร์มเป็นตัวเอง เพื่อสู่กับเหล่าร้าย)

.. หลังจากนี่จะสปอยล์ เพราะฉะนั้น ไม่ได้ดู และไม่อยากเซ็งควรงดอ่าน ..

ใน The Jungle Book ก็เหมือนหนังการ์ตูนช่วงนั้นของดิสนีย์ เมาคลีเกิด วิกฤติอัตลักษณ์ พาตนเองไปเจอโลกกว้าง พบเจอประสบการณ์มากมาย เจอทั้งการใช้ชีวิตแบบพี่หมีบาลู เจอการใช้ความเจ้าเล่ห์แบบงู เจอการใช้ความรุนแรงแบบเจ้าลิง เจอคนที่ใช้ไฟเป็นเครื่องมือ เสร็จแล้วเมาคลีทำยังไงกับประสบการณ์ในโลกที่ตัวเองพบในฐานะของการเป็นคนนอก ไม่ทำยังไงเลย ไม่ตอบคำถามใดๆ หนังตอบประเด็นนี้ด้วยคำพูดว่า งั้นฉันก็เป็นฉันนี่แหละ ! แล้วก็จบเลย (ผมยังแอบเอามาคิดเองอยู่ในใจว่า ฉากที่เมาคลียอมรับตัวเองในฐานะ "คน" แล้วเอาไฟมาเผาป่าทั้งหมด เพื่อล่าแชร์คาน แล้วเมื่อล่าแชร์คานได้แล้ว สถาปนาตัวเองขึ้นเป็นผู้คุ้มกฏใหม่แห่งป่า มันจะมันส์แค่ไหน แต่มันก็จะเป็นหนังเรท R คนละเรื่องเดียวกัน ฮ่า)

เช่นเดียวกับเรื่องของกฏของป่า ชนชั้นของสัตว์ ที่ตอนแรกแตะไว้น่าสนใจมากๆ และมีการสำรวจเรื่องนี้กลายๆ ในที่สุดเมาคลีก็ขึ้นไปอยู่จุดสูงสุด ควบคุมช้างได้ แต่แล้ว หนังก็โลกสวย ไม่สำรวจต่อว่า เมื่อเมาคลี ขึ้นไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นต่อ เมาคลีเพียงแค่ยังดำรงตนแบบคนนอกเท่ๆ เหมือนหมีบาลู และ เสือดำ เท่านั้นเอง มันทำให้เกิดคำถามตามมาอีกมากมายว่า แล้วอัตลักษณ์ของเมาคลีที่ถูกถามมาตลอด เพราะมันสัมพันธ์กับตำแหน่งแห่งที่ของตนเองตอนนี้เป็นยังไง เพราะว่าถ้าเขาจะเป็นคนนอก เขาไม่ต้องกลับมาฆ่าแชร์คานก็ได้ หรือจุดที่เจ็บปวดและเซ็งมากสำหรับผมคือ หมีบาลูที่ดูเหมือนจะหลุดออกไปจากกรอบของป่าที่กดตนเองไว้ ตอนหลังมาท่องกฏของป่าเฉย รวมไปถึงการที่หมาป่าเด็กๆ ในตอนสุดท้ายก็ยังท่องกฏของป่าอยู่เหมือนเดิมโดยที่เมาคลีและพวกก็นั่งสบายอยู่ใต้ต้นไม้ หาได้สนใจเรื่องกฏที่มันบิดเบี้ยวอย่างใดไม่

พอมาคิดแล้วก็คิดได้สองอย่างคือ
1. ถ้าหนังมันไม่โลกสวยมาก คือพยายามบอกว่า กฏแต่ละอย่างก็ดีแล้ว เมื่อมันถูกใช้กับกลุ่มแต่ละกลุ่ม ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงใดๆ
2. หนังมันก็จริงอย่างร้ายกาจคือจริงๆ แล้วเมาคลีตัดช่องน้อยแต่พอตัวไม่คิดเปลี่ยนแปลงอะไรตัวเองและพวกรอดแล้วก็น่าจะพอใจ คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมัน !!!

อ่านมาอาจจะเห็นแย้งว่า จะมาถามหาอะไรเยอะแยะจากหนังเด็ก คิดลึกไปมั้ย เยอะไปมั้ย คาดหวังมากไปรึเปล่า ก็ต้องบอกว่าจริงครับ (ฮ่า) อย่างที่บอกว่า ดิสนีย์วางหนังเรื่องนี้ไว้ชัดเจนมากว่าเป็นหนังเพื่อความบันเทิงเชิงการตลาดครอบครัว ไม่ได้ทำให้ผู้ใหญ่ดู แต่การที่หนังใส่ประเด็นต่างๆ เหล่านี้มาโดยที่ไม่ยอมทำอะไรกับมันจริงจัง มันทำให้คนดูที่จริงจังรู้สึกเหมือนได้นั่งฟังใครสักคนพูดเรื่องอะไรที่ดูเหมือนจะใหญ่โต จะพาเราไปสู่สิ่งใหม่ หรือความเข้าใจที่เข้มข้นแต่แท้จริงแล้ว เขาก็แค่หยิบเรื่องแบบนั้นมาพูดเพื่อให้เขาดูเท่ๆ แล้วก็กลวงเปล่าต่อไป เลยก็ต้องวิจารณ์กัน

แต่อย่างที่ว่า ถ้าคุณหาหนังสำหรับเด็ก เด็กน่าจะชอบนะครับ แต่มีฉากตกใจเยอะ ระวังหนูๆ สะดุ้งด้วย

Page https://www.facebook.com/maewginoreview/